پشت خرمن هاي گندم

لاي بازوهاي بيد

آفتاب زرد ،كم كم رو نهفت

بر سر گيسوي گندم زارها

بوسه بدرود تابستان شكفت

از تو بود اي چشمه جوشان تابستان گرم

گر به هر سو ،خوشه ها جوشيد

و خرمن ها رسيد

از تو بود از گرمي آغوش تو

هر گلي خنديد و هر برگي دميد ...

اين همه شهد و شكر از سينه پر شور توست

در دل ذرات هستي نور توست

مستي ما از طلايي ،خوشه انگور توست

راستي را ،بوسه تو ، بوسه بدرود بود؟؟

بسته شد آغوش تابستان

خدايا زود بود!