این شعر قشنگ هم ازسروده های عالیه جان : تقدیم به تموم اونهایی که رفتن ولی هیچ وقت یاد و خاطر زیباشون از بین نمیره ...  همه اون آدم هایی که توی تک تک خاطرات تلخ و شیرین مون نقش داشتن ، ولی یه روز تنهامون گذاشتن وزیر یه تله خاک مدفون شدن ... همه  دیر یا زود می ریم ، ولی کاش این پرواز رو باور کنیم ...

چه سخته پرواز دوست یا عزیزی .. و ازاون سخت تر اینه که بعد گذشت چند ماه ... هنوز نتونی باور کنی "نیست " هنوز وقتی وارد خونه اش می شی منتظر شنیدن صداش باشی ،  هر روز چشمت به کفشایی بیوفته که دیگه قرار نیست کسی اونا رو پاش کنه ... چقدر دلت می گیره !!!

 مادر بزرگ عزیزم بدون که همیشه دوستت داشتم ، هنوزم دارم ، هیچ وقت فراموشت نمی کنم  حتی الان که رفتی ،حتی الان که با تموم خاطره های دوست داشتنی ات تنهامون گذاشتی ...

 آسمان شهر ما

  از زما ن مرگ پیر میکده گرفته است

 آسمان قلب من

 از آن زمان گرفته تر

 گل دگر جوانه ای نمی زند

 دانه ای نمی رسد

 میوه ای نمی دهد

 آه از زمان مرگ پیر میکده

 خنده ها به لب نیامده،  درون خانه مرده اند

 هنوز هم...

 بعد از آن زمان تلخ

 هر زمان که خواهرم ز راه می رسد

 با کلوچه ای به دست

 می رود سراغ خانه اش و بانگ می زند

 مادرم...

 از صفای کودکانه ام برای تو

 کلوچه ای خریده ام...

 آه می رود ز دل ...

 دیگر او،  از این زمانه رفته است

 دیگر او نیست که شاید ...

 سخنی گوید و

 دستی به سر او بکشد

 باز از دگر طرف ...

                        عالیه

                              می زند صدا

         نه او نرفته ،

                        او نرفته است

 می رود به این طرف ، به آن طرف

          باز می زند صدا

          نه او نرفته است

 اشک ها به دیدگان،

 مبهوت ،

 کم ،

 سرد،

 با صدای ناله ها غرین ،

 به کنج خانه ،

 گیج ، بی رمق ... ساکت و خموش

 و باز ...

           نه او نرفته است