هنگامی که عشق به شما اشارتی کرد در پی اش بروید ، هر چند راهش سخت و ناهموار باشد.

هنگامی که با بالهایش شما را در بر گیرد ، تسلیمش شوید، گرچه ممکن است تیغ نهفته در میان بالهایش مجروحتان کند.

وقتی با شما سخن می گوید باورش کنید ، گرچه ممکن است صدایش رویاهایتان را پراکنده سازد، همانگونه که باد شمال باغ را بی بر می کند.

زیرا... عشق همانگونه که تاج بر سرتان می گذارد، به صلیبتان می کشد.

همان گونه که شما را می پروراند، شاخ و برگتان را هرس می کند .

همان گونه که از قامتتان بالا می رود و نازک ترین شاخه هاتان را که در آفتاب می لرزند نوازش می کند ، به زمین فرو می رود و ریشه هاتان را که به خاک چسبیده اند... می لرزاند.

عشق... شما را همچون بافه های گندم برای خود دسته می کند، می کوبد تا برهنه تان کند...سپس غربالتان می کند تا از کاه جدایتان کند. سپس آسیابتان می کند تا سپید شوید ... ورزتان می دهد تا نرم شوید ... آنگاه شما را در آتش مقدس خود می سوزاند تا برای ضیافت مقدس خداوند نانی مقدس شوید.

"جبران خلیل جبران "